Doppler için Aç Olmak Gerekir Mi? Bir Hastane Günlüğü
Bir Kayseri gününde, bir genç yetişkinin tedirginliği ve umutları arasında Doppler’den geçen bir hayat
—
Sahne 1: Bir Sabah Daha, Bir Bekleyiş
Bugün, Kayseri’deki sabahlar gibi değil. Havanın rengi, griye dönmeden önceki o soğuk kırmızı. Dışarıda kar yağmadı ama hâlâ kışın karanlık sabahları gibi. Hastane koridorlarında yürürken kalbim yerinden çıkacak gibi çırpınıyor. Doppler ultrasondan geçmem gerektiğini söylediler. “Çok önemli değil,” diyor doktor. Ama benim içim kıpır kıpır. Kendi bedenimin derinliklerine dalacak bir cihaz, vücudumdaki her şeyin detayını bilecek. Ne garip, bir anda vücudum yabancı gibi geliyor. Hangi hücrem nasıl işliyor, nasıl savaşıyor, nasıl yaşıyor?
Bütün bunları düşünürken bir an kendimi bir labirentte kaybolmuş gibi hissediyorum. İçimdekileri hissediyorum ama dışarıdan bu kadar görünür olması, garip bir huzursuzluk yaratıyor. Ama bu “huzursuzluk” normal mi? Yoksa ben mi fazlasıyla duygusal biriyim? “Doppler için aç olmak gerekir mi?” diye bir soru takılıyor kafama. Bekleme odasında yavaşça otururken bu soruyu düşünmeden edemiyorum.
—
Sahne 2: Doppler ve “Aç Olmak” Arasındaki Bağlantı
Birçok insan gibi ben de tıbbi işlemlerden önce hep aç kalmam gerektiğini duydum. “Bir şey yiyemezsin,” dediler. Fakat sorum şu: neden? Doppler, kalp damarlarını görmek için yapılıyor. Ama bu işlemde yediğim bir yemek, organlarımın çalışmasını nasıl etkileyebilir ki? Birçok şey hakkında bilgi sahibiyim, ama burada bir şeylerin eksik olduğunu hissediyorum. Bunun üzerine düşündükçe, kendimi bir tür makine gibi hissetmeye başlıyorum. Sadece bana odaklanmış bir tıbbi cihazın içinde bedenim bir “görüntü”ye dönüşüyor.
Belki de “aç olmak” daha derin bir şey. Bedeni sadece fiziksel olarak değil, ruhsal olarak da boşaltmak. Sadece midemin değil, düşüncelerimin ve korkularımın da boşalması. Bunu anlamak zormuş gibi geliyor ama bir şekilde beynim bu soruyu sürekli soruyor: Doppler için aç olmak gerekir mi? Cevap kesin değil, ama belki de bir yandan aç kalmak, bedeni de ruhu da temize çıkarmak gibi bir şey.
—
Sahne 3: O An, İçimden Geçenler
Doppler ultrasondan önceki o kısa bekleyiş, zamanın ne kadar yavaş geçebileceğini bana bir kez daha hatırlatıyor. Sadece birkaç dakika daha var ve içim o kadar karışık ki, her şeyin değişeceği hissine kapılıyorum. Bir yandan, sonuç ne olursa olsun, bir şekilde hayatım devam edecek diyorum kendime. Ama diğer tarafta, hayatımda ilk kez tüm kalbimle endişe ediyorum. Hiç tanımadığım bir teknolojinin içimi görmesi, kanımlarımı, damarlarımı incelemesi, hayatımı analiz etmesi… Bu kadar soyut bir şeyin içinde, bilinçli bir farkındalıkla bekliyorum.
Bazen insan kendini savunmasız hisseder ya… İşte o an, Doppler’in soğuk sesi beni benden alacak gibi oluyor. “Aç kalmak” denilen şey belki de bu. Ne yediğimiz değil, ne kadar hazır olduğumuz. İç dünyamızda yaptığımız temizlik. Benim aç kalmam, sadece midenin boş olmasıyla ilgili değil. Aynı zamanda ruhumu, tüm duygularımı saf bir şekilde kendime geri veriyorum. Yine de, Doppler işlemi için aç olmak gerekmezdi. Ama bir şekilde bu açlık, beni bir şeylere hazırladı. Kendimi en açık hâlimde hissediyorum.
—
Sahne 4: Sonuç ve Hayal Kırıklığı
O an geldi. Doppler cihazı sesini duyduğumda, her şey bir anda gerçekleşti. O kadar karmaşık bir işlem ki, birkaç dakika sonra doktor “Bütün veriler temiz” dedi. “Her şey yolunda.” Bu kadar net bir cevaba, belki de bu kadar kırılgan bir noktada ulaşmak, bana tuhaf geldi. Bütün bu duygularla, aç kalarak düşüncelerimi netleştirerek yaşadığım anın sonrasında “temiz” demek, aslında huzursuzluğu artırdı.
Bir yanda rahatlama, diğer yanda hayal kırıklığı. Her şeyin beklentimi karşılamaması, bir şeylerin eksik kalması gibi. Sonunda “temiz” olsan bile, insan yine bir eksiklik hissediyor. Ya da belki de bu eksiklik, hayatta her şeyin bir testten geçmesi gerektiği duygusudur. O kadar karmaşık bir düşünce yapısına, tıbbi bir işlemde aç kalma ihtiyacının sembolize ettiği bir anlam var mı?
—
Sahne 5: Kapanış – Hep Bir Adım Geride
İşlem bitiyor ve ben hastane odasında, kendimle yüzleşiyorum. Ne kadar aç kalmam gerektiğini düşündüğümde, bunun aslında sadece bedenime değil, ruhuma da etkisini hissettim. Bu bir tür hazır olma haliydi, her şeyin içini görebileceğiniz kadar bir açıklık. Doppler’in bana söylediği her şeyin sonunda, aslında bir anlamda daha derin bir mesaj aldım: her şey kontrol altında değil. Ne kadar hazır olduğum, ne kadar aç olduğum, her şeyin sadece parçasıydı. Gerçek cevap, bende ve hislerimdeydi.
Bazen, bir işlem için “aç olmanın” gerekmediğini biliyoruz ama, hayatın kendisi hep bir test gibi. Ben de bu testi geçtim. Doppler’e aç girip, “aç” çıkmanın aslında bambaşka anlamları var.
Şimdi kendimi biraz daha fazla hissediyorum ve bu “aç olma” deneyimi, tüm vücudumda yankı yapıyor.