Güvercinler Ekmek Yer mi? Kayseri’de Bir Sabahın Bana Öğrettikleri
Kayseri’de yaşadığım evin küçük balkonundan dışarı baktığımda çoğu zaman aynı manzarayla karşılaşırım. Erciyes’in uzaktan görünen heybetli silueti, sokaktan geçen insanların telaşı ve apartmanların arasında kendine küçük bir yaşam alanı bulmaya çalışan güvercinler… Bazen hayatın en büyük cevaplarını en küçük ayrıntıların içinde sakladığını düşünüyorum.
25 yaşındayım ve yıllardır günlük tutuyorum. İçimden geçenleri yazıya dökmek bana hep iyi geldi. Mutluluğumu da üzüntümü de, hatta kimseye anlatamadığım kırgınlıklarımı bile sayfalara bırakıyorum. Geçtiğimiz kış günlerinden birinde yazdığım bir günlük sayfası hâlâ aklımda. O gün aslında sadece bir avuç ekmek kırıntısı ve birkaç güvercinle başlayan küçük bir olayın, içimde ne kadar büyük bir iz bırakacağını hiç tahmin etmemiştim.
Sabah erken saatlerdi. Kayseri’nin soğuk havası camın kenarından bile kendini hissettiriyordu. Elimde çayım, önümde açık duran günlüğüm vardı. Bir önceki gün sofradan kalan birkaç parça ekmeği çöpe atmak yerine balkona çıkardım. O an aklımdan tek bir soru geçti:
“Güvercinler ekmek yer mi?”
Aslında cevabı bilmediğim için değil, o an bunu gerçekten merak ettiğim için sordum kendime. Küçücük bir canlıya vereceğim birkaç lokmanın onun için ne anlam ifade edebileceğini düşündüm.
Soğuk Bir Kayseri Sabahında Başlayan Küçük Bir Dostluk
Balkona ekmek parçalarını bıraktıktan sonra birkaç dakika bekledim. İlk başta hiçbir şey olmadı. Güvercinler karşı apartmanın çatısında duruyor, sanki beni izliyordu. İçimde hafif bir heyecan vardı. Çocukken parka giderken kuşlara yem atardım ama yıllar sonra bunu tekrar yapmak bana garip bir huzur verdi.
Bir süre sonra içlerinden biri yavaşça yaklaştı. Önce başını eğdi, sonra birkaç adım attı. Ekmek kırıntılarını fark ettiğinde gagasıyla küçük parçaları almaya başladı.
O an yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
Evet, güvercinler ekmek yer mi sorusunun cevabını kendi gözlerimle görmüştüm. Güvercinler ekmek yiyebiliyordu. Ancak benim için mesele sadece bu değildi. O küçük güvercinin açlığını gidermeye çalışırken hissettiğim duygu çok daha büyüktü.
Uzun zamandır kendimi biraz yorgun hissediyordum. Hayatın hızlı akışı, gelecek kaygıları ve bazen insanlardan beklediğim ilgiyi görememek beni içten içe üzüyordu. O sabah birkaç ekmek kırıntısının başında duran bir güvercin bana garip bir şekilde iyi geldi.
Bazen insan, kendisine verilen değeri sorgularken başka bir canlıya küçücük bir iyilik yapmanın bile kalbini iyileştirebildiğini fark ediyor.
Günlüğümde Kalan Güvercin Hikâyesi
O gün akşam olduğunda günlüğümü açtım ve yaşadıklarımı yazmaya başladım. Her zamanki gibi tarih attım. Sonra uzun uzun düşündüm.
“Bugün bir güvercin bana teşekkür etmiş gibi hissettirdi.”
Bu cümleyi yazarken biraz duygulandığımı hatırlıyorum. Belki gerçekten teşekkür etmiyordu, belki sadece karnını doyurmak için ekmek yiyordu. Ama benim hissettiğim şey gerçekti.
Bazen hayatımızda büyük olaylar bekleriz. Büyük mutluluklar, büyük değişimler, büyük cevaplar… Oysa bazen bir güvercinin kanat çırpışı bile insanın içindeki sessizliği bozabilir.
O gün yaşadığım küçük mutluluğun yanında bir hayal kırıklığım da vardı. Çünkü çevremdeki bazı insanların birbirine karşı ne kadar duyarsızlaştığını düşünüyordum. Birbirimize birkaç güzel söz söylemekten bile uzaklaştığımız zamanlarda, sokakta yaşayan bir canlıya verilen birkaç parça ekmek bana çok anlamlı geldi.
İnsanların birbirine daha fazla merhamet göstermesini isterdim. Belki bu yüzden o güvercinlerin gelişi beni bu kadar etkiledi.
Güvercinler İçin Ekmek Vermek Bana Ne Hissettirdi?
Benzer Bir Yazı: Göbeğe yara bandı yapıştırmak mide bulantısına iyi gelir mi ?
Sonraki günlerde aynı şeyi yapmaya devam ettim. Her sabah kahvaltıdan kalan birkaç küçük ekmek parçasını balkona koyuyordum. Bir süre sonra güvercinler beni tanımaya başladı. Sabah saatlerinde balkona çıktığımda bazıları çoktan çatıda bekliyor oluyordu.
Bu durum beni hem şaşırttı hem de mutlu etti.
Küçük bir alışkanlığın böyle güzel bir bağ oluşturabileceğini hiç düşünmemiştim. Gün içinde yaşadığım stres azalmaya başladı. İşlerim yolunda gitmediğinde, istediğim şeyler olmadığında veya kendimi yalnız hissettiğimde balkonuma çıkıp o güvercinleri izliyordum.
Onların telaşsız hareketleri bana hayatın sadece koşturmacadan ibaret olmadığını hatırlatıyordu.
Bir gün yine ekmek koyduğumda güvercinlerden biri uzun süre bekledi ama yaklaşmadı. O an içimde garip bir endişe oluştu. Sanki küçük dostumun başına bir şey gelmiş gibi hissettim.
Bunun aslında ne kadar garip olduğunu düşündüm. Daha önce tanımadığım bir canlı için neden bu kadar üzülüyordum?
Sonra fark ettim ki mesele sadece o güvercin değildi. Ben aslında kendi içimdeki merhamet duygusunu yeniden keşfediyordum.
Ekmek Kırıntılarından Daha Büyük Bir Anlam
Güvercinler ekmek yer mi sorusu dışarıdan bakıldığında çok basit bir soru gibi görünebilir. Fakat benim için bu soru, zamanla çok daha farklı bir anlam kazandı.
Evet, güvercinler ekmek yer. Ancak önemli olan sadece onların ne yediği değil, bizim onlara yaklaşırken hangi duyguyla hareket ettiğimizdir.
Bir canlıya yardım etmek bazen karşılık beklemeden yapılan en güzel şeylerden biridir. O güvercinler bana teşekkür etmedi, ismimi bilmedi veya beni özel biri olarak görmedi. Ama yine de onların varlığı bana huzur verdi.
Belki de gerçek iyilik tam olarak budur.
Karşılığını beklemeden bir şey yapabilmek…
Kayseri’nin soğuk bir sabahında balkonuma bıraktığım birkaç ekmek parçası, benim için küçük bir umut haline geldi. O günlerde yaşadığım bazı hayal kırıklıklarını, gelecek korkularını ve yalnızlık hissini biraz olsun hafifletti.
Bir Güvercinin Kanadında Gelen Umut
Aradan aylar geçti. Hâlâ bazı sabahlar balkonuma çıktığımda güvercinleri görüyorum. Her zaman aynı sayıda gelmiyorlar, bazen hiç görünmedikleri de oluyor. Ama onları gördüğüm her an o ilk sabahı hatırlıyorum.
Çayımı alıp balkonda oturduğum, ekmek kırıntılarını bıraktığım ve içimden “Güvercinler ekmek yer mi?” diye geçirdiğim o anı…
O gün bana küçük şeylerin değerini öğretti.
Hayatta bazen çok büyük cevaplar arıyoruz. Mutlu olmak için büyük başarılar, büyük değişimler ya da büyük sürprizler bekliyoruz. Oysa bazen mutluluk, bir kuşun birkaç ekmek kırıntısını yemesini izlerken bile karşımıza çıkabiliyor.
Ben o günden sonra daha dikkatli bakmaya başladım çevreme. Sokakta yürürken yerdeki canlıları, ağaçların değişen renklerini, insanların yüzündeki küçük ifadeleri daha fazla fark eder oldum.
Belki büyümek biraz da budur.
Daha fazla şeye sahip olmak değil, sahip olduklarının değerini anlamak…
Bugün günlüğümün eski sayfalarını karıştırdığımda o yazıyı tekrar okuyorum. Hâlâ aynı sıcaklığı hissediyorum. Çünkü bazı anılar büyük olaylarla değil, kalbimize dokunan küçük detaylarla unutulmaz oluyor.
Bir avuç ekmek, birkaç güvercin ve Kayseri’nin soğuk bir sabahı…
Benim için bu üç şey, uzun zamandır unutmadığım bir umut hikâyesine dönüştü.
Ve ne zaman güvercinleri görsem içimden aynı cümle geçiyor:
Bazen bir canlıyı doyurmak, aslında kendi ruhumuzdaki eksik kalan bir parçayı da beslemektir.
Dilersen bu yazıyı
daha dergi tarzında,
daha yoğun duygusal anlatımla veya
Google Discover odaklı başlık ve giriş yapısıyla da düzenleyebilirim.